|
| ||||||||||
|
Nieuwsbrief  
|
Sociale buurtcohesie faalt  De WMO veronderstelt dat door stimulering van sociale buurtcohesie de informele zorg/burenhulp groeit.
Dat blijkt geen houdbare stelling, blijkt uit onderzoek door Lilian Linders van de Fontys Hogeschool.
De buurt als oriëntatiepunt voor bewoners neemt juist in belang af: toegenomen mobiliteit, meer geografische spreiding van vrienden en familie, meer en andere mogelijkheden voor sociale interactie. Het streven naar meer binding zoals in het eerste prestatieveld van de WMO is geformuleerd is daarmee al een volledig nutteloos idee.
Linders noemt daarbij nog het probleem van de zorgmijders, wat zij als vraagverlegenheid formuleert: ' hoe kwetsbaar mensen soms ook zijn, ze vallen soms letterlijk liever dood neer dan dat ze om hulp vragen.' Het hele artikel van Linders is te lezen in het laatste nummer van TSS, mei 2010. Zie ook Sociale Vraagstukken Ook lector Stijn Verhagen heeft hier onderzoek naar gedaan en het is aardig dit onderzoek te vergelijken met de uitkomsten van Linders. Acties van de gemeente resulteerde in het volgende: Relatief veel bewoners tonen zich betrokken bij het wel en wee van hun straat, buurt of wijk. Toch komt het nogal eens voor, dat een beroep wordt gedaan op steeds dezelfde mensen. Ook willen bewoners vaak wel meedenken over verbeteringen in hun omgeving, maar zijn ze minder vaak bereid of in staat om mee te helpen in de uitvoerende fase. Daar komt bij, dat de belevingswereld van bewoners niet altijd aansluit bij de beleidstaal en beleidslogica van de gemeente. Hier is het volledige rapport te downloaden.
Voor de volledigheid: In 2009 publiceerde de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling het advies ' de wijk nemen'. Meer informatie hierover op deze pagina
|
|||||||||
Copyright © 2010 SWP Uitgeverij - Ontwerp © 2005 Zesbee B.V. Amsterdam | ||||||||||